17. yüzyılda Çukurova'yı, Toroslar'ı karış karış gezen, aşkın ve doğanın efsanevi ozanı Karacaoğlan'ın yürek yakan bir sevdasıdır. Karacaoğlan, obalar arasında göçerken güzeller güzeli Elif'i görür ve tutkuyla aşık olur. Ancak Karacaoğlan'ın yurtsuz, cebi delik, dervişane ve dağınık hayatı, Elif ile bir yuva kurmalarına engel olur. Bu imkansız aşk ozanı mecnuna çevirir. Doğadaki her zerre ona Elif'i hatırlatmaya başlar. Toroslar'ın eteklerine düşen ince bir kar tanesi, esen rüzgar, öten bülbül, hepsi "Elif Elif" diyerek onun adını zikreder. Türkü, tasavvufi bir aşkla dünyevi bir sevdanın Çukurova doğasında nasıl harmanlandığını gösteren eşsiz bir lirik tablodur.