Adana sokaklarında geçen hareketli, hafif kıskançlık barındıran neşeli bir sevdalanma türküsüdür. Eskiden mahalle aralarındaki toprak ve çamurlu yollarda yürüyen genç kızların ardından sevdiği delikanlılar, "Aman taşa veya çamura basma, ayak izin çıkar, başkaları görüp senin nereden geçtiğini anlar" diyerek tatlı bir sahiplenme ve kıskançlık gösterirlerdi. Adana yöresinin o deli dolu, esprili ve doğrudan flört eden gençliğinin ruh halini anlatan, bağlama eşliğinde sıkça oyun havası olarak da icra edilen bir eserdir.